Swipe down for English version
Σύρετε για την ελληνική απόδοση
Deutsche Fassung:
Im September 2025 wurde in den ersten Tagen der Ausgrabung in den obersten Erdschichten ein besonderes Statuenfragment aus dem 6. Jh. v. Chr. entdeckt (Inv. BIP25_Lo457-1).
Bei dem über die Jahrtausende leider aus seinem ursprünglichen archäologischen Kontext gelösten Artefakt, das lose in der modernen Kulturerde lag, handelt es sich um einen bedeutenden Fund des Berlin-Idalion-Projekts. Geborgen wurde der etwa 25 cm hohe, erhaltene Oberkörper einer weiblichen Figur, die vermutlich eine Adorantin der großen Göttin darstellt.
Das Statuenfragment sticht aufgrund seines guten Erhaltungszustandes sowie der detaillierten Bearbeitung hervor. Der obere Teil der Statue ist oberhalb der Taille – abgesehen von der verlorenen Bemalung – vollständig erhalten. Besonders gut zu erkennen sind die für die kypro-archaische Zeit typischen Ohrenkappen und Ohrringe. Zudem trägt die Figur ein dreireihiges Halsband mit einem Medaillon in der Mitte sowie ein Collier mit Schmuckstein.
Unterhalb der Brust ist die linke Hand vor den Oberkörper gelegt und hält eine gut erkennbare Blüte, die vermutlich als Votivgabe für die Göttin zu deuten ist. Der rechte Arm liegt seitlich am Körper an und greift vermutlich in das Gewand der Adorantin. Wie bei den meisten zyprischen Kalksteinstatuen ist die Rückseite flach und unbearbeitet.
Für heutige Betrachter mögen Kopf und Nase im Verhältnis zum Torso zu groß und leicht schief wirken. Generell erscheint die ganze Statue asymmetrisch: Die Schultern sind unterschiedlich hoch, und auch die Halsbänder und Ketten liegen nicht in einer Flucht. Diese Komposition verdeutlicht jedoch, dass die Figur aus dem weichen Kalkstein weitgehend frei herausgeschnitzt wurde, während die Schmuckattribute klaren Vorbildern folgen, wie wir sie auch von anderen Statuen kennen. Die an dem Fragment erkennbaren Attribute zeigen deutliche Parallelen zur lebensgroßen Statue RMM1 aus dem Museum Rietberg, welche in dieser Ausstellung als 3D-Druck (PR001) zu sehen ist.
Der Fund zeigt, dass die aufwendig ausgearbeiteten Statuen des Heiligtums in ihrer Formensprache einen Kanon bilden, der sich von kleinsten Statuetten bis hin zu lebensgroßen Statuen verfolgen lässt.
English version:
In September 2025, during the first days of the excavation campaign, a remarkable statue fragment dating to the 6th century BCΕ was discovered in the uppermost soil layers (Inv. BIP25_Lo457-1).
The artefact, unfortunately detached from its original archaeological context over the course of the millennia and found loose within the modern cultural layer, represents a significant find of the Berlin Idalion Project. The recovered fragment consists of the preserved upper torso, approximately 25 cm in height, of a female figure that most likely represents an adorant of the Great Goddess.
The fragment stands out due to its excellent state of preservation and the detailed workmanship. The upper part of the statue is preserved above the waist almost completely, apart from the now-lost paint. Particularly well preserved are the ear-caps and earrings, which are typical features of Cypro-Archaic sculpture. In addition, the figure wears a triple-strand necklace with a central medallion as well as a collar adorned with a gemstone.
Below the chest, the left hand is placed in front of the torso and holds a clearly recognisable flower, most likely intended as a votive offering to the goddess. The right arm rests alongside the body and probably grasps the garment of the adorant. As is common with most Cypriot limestone statues, the back of the sculpture is flat and left unworked.
To the modern viewer, the head and nose may appear somewhat oversized and slightly askew in relation to the torso. In general, the entire statue appears asymmetrical: the shoulders are uneven in height and the necklaces do not follow a perfectly aligned axis. This composition demonstrates that the figure was largely carved freely from the relatively soft limestone block, probably using a knive, while the jewellery attributes follow established models known from other statues. The attributes visible on the fragment show clear parallels with the life-sized statue PR001, now in the Museum Rietberg, that is shown here in 3D-print.
This find demonstrates that the elaborately crafted statues of the sanctuary follow a formal canon that can be traced from the smallest statuettes to life-sized sculptures.
Ελληνική απόδοση:
Τον Σεπτέμβριο του 2025, κατά τις πρώτες ημέρες της ανασκαφικής περιόδου, ανακαλύφθηκε στα ανώτερα στρώματα του εδάφους ένα ιδιαίτερα σημαντικό θραύσμα αγάλματος του 6ου αιώνα π.Χ. (Inv. BIP25_Lo457-1).
Το εύρημα, αποκομμένο από το αρχικό αρχαιολογικό του πλαίσιο εντοπισμένο επιφανειακά στο έδαφος της Ακρόπολης, αποτελεί ένα σημαντικό εύρημα του Berlin Idalion Project. Το σωζόμενο τμήμα αποτελείται από τον άνω κορμό, ύψους περίπου 25 εκ., μιας γυναικείας μορφής, η οποία πιθανότατα απεικονίζει μία λατρεύτρια της Μεγάλης Θεάς.
Το θραύσμα του αγάλματος ξεχωρίζει τόσο για την καλή του διατήρηση όσο και για την επιμελημένη επεξεργασία του από ασβεστολιθικό λίθο. Το ανώτερο τμήμα του σώματος, άνωθεν της μέσης, σώζεται σχεδόν ακέραιο, με εξαίρεση την απολεσθείσα ζωγραφική διακόσμηση. Ιδιαίτερα ευδιάκριτα είναι τα χαρακτηριστικά καλύμματα των ώτων και τα ενώτια, τυπικά της Κυπροαρχαϊκής περιόδου. Η μορφή φέρει επίσης τριπλό περιδέραιο με κεντρικό μετάλλιο, καθώς και επιπλέον κόσμημα τύπου περιλαιμίου με ένθετο πολύτιμο λίθο.
Κάτω από το στήθος, το αριστερό χέρι είναι τοποθετημένο μπροστά από τον κορμό και κρατά ένα ευδιάκριτο άνθος, το οποίο πιθανότατα αποτελεί αναθηματική προσφορά προς τη θεά. Ο δεξιός βραχίονας εφάπτεται στο σώμα και πιθανότατα συγκρατεί το ένδυμα της λατρεύτριας. Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα ασβεστολιθικά κυπριακά αγάλματα, η οπίσθια πλευρά είναι επίπεδη και ακατέργαστη.
Για τον σύγχρονο θεατή, η κεφαλή και η μύτη ενδέχεται να φαίνονται δυσανάλογα μεγάλες και ελαφρώς αποκλίνουσες σε σχέση με τον κορμό. Γενικότερα, ολόκληρο το άγαλμα παρουσιάζει ασυμμετρίες: οι ώμοι βρίσκονται σε διαφορετικό ύψος και τα περιδέραια δεν ευθυγραμμίζονται πλήρως. Η σύνθεση αυτή υποδηλώνει ότι η μορφή λαξεύθηκε σε μεγάλο βαθμό ελεύθερα στον σχετικά μαλακό ασβεστόλιθο, ενώ τα κοσμητικά στοιχεία ακολουθούν καθιερωμένα πρότυπα, γνωστά και από άλλα γλυπτά της ίδιας παράδοσης. Τα εικονογραφικά και μορφολογικά γνωρίσματα του θραύσματος παρουσιάζουν σαφείς παραλληλισμούς με τη σχεδόν φυσικού μεγέθους μορφή του Μουσείου Rietberg και η οποία παρουσιάζεται στην παρούσα έκθεση υπό μορφή τρισδιάστατης εκτύπωσης (αρ. αντικειμένου PR001).
Το εύρημα καταδεικνύει ότι τα επιμελώς επεξεργασμένα αγάλματα του ιερού ακολουθούν έναν μορφολογικό κανόνα, ο οποίος μπορεί να παρατηρηθεί από τα μικρότερα ειδώλια έως και τα αγάλματα φυσικού μεγέθους.